15 กรกฎาคม 2025 วันแรกที่เริ่มเทรนด์
ครูไปหาปั๊บที่บ้าน และนั่นคือจุดเริ่มต้นของระยะเวลา 1เดือนเต็มก่อนเริ่มการแสดงรอบแรก เพื่อ POTATO Head concert “ในหัวมัน”ทั้ง 5 รอบ รอบละ 3.30 ชั่วโมงโดยประมาณ โจทย์คือคุณภาพเสียงที่อึด ถึก ทน เราคุยกันว่า “คนดูทุกรอบต้องได้รับคุณภาพในการร้องที่เท่าเทียมกัน”
เราใช้เวลาวันแรกที่พบกันไปกับการพูดคุยทำความรู้จัก ปั๊บเล่าให้ครูฟังทุกอย่างที่เป็นที่มาของคอนเสิร์ตครั้งนี้ รวมไปถึงทิศทาง แนวคิดของอัลบั้มใหม่ของ Potato ฟังแล้วโคตรตื่นเต้น!! รู้สึกได้ว่า Potato กำลังจะ come back ในรูปแบบที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน!!
สารภาพว่าครูไม่ใช่แฟนคลับ Potato แต่ร้องเพลง Potato ได้หลายเพลง เรื่องราวต่างๆของวงก็เพิ่งมารู้จากปั๊บนี่แหล่ะ ยิ่งฟังเรื่องราวที่เป็นมาของวงก็ยิ่งรู้สึกได้ว่า คอนเสิร์ตครั้งนี้มันสำคัญมากแค่ไหน
เราเทรนด์กันสัปดาห์ละครั้งและทิ้งแบบฝึกหัดเสียงไว้ให้ปั๊บฝึกทุกวัน คอยอัพเดทเสียงกันเรื่อยๆ เพราะปั๊บซ้อมร้องกับวงเกือบทุกวัน แบบฝึกเสียงก็มีทั้ง warm up ก่อนซ้อม และ cool down หลังซ้อม ทำแบบนี้เรื่อยมา ตั้งแต่ซ้อมที่บ้านปั๊บ ที่ตึกแกรมมี่ จนถึงวันที่เข้าไปที่สถานที่จริง
วันที่ 14-15-16-17-19-20 เราเจอกันทุกวันตั้งแต่บ่ายๆ คุยกัน clearing space กันบ้าง สลับวอร์มเสียง แบ่งเป็นหลายๆช่วง มีเบรคให้ปั๊บไปทำภารกิจต่างๆแต่ต้องกลับมาหาครู 20 นาทีก่อนขึ้นแสดงทุกวัน เพื่อheat up เสียงให้พร้อมเต็มกำลังตั้งแต่นาทีแรกของโชว์
การแสดงทุกรอบผ่านไปได้อย่างยอดเยี่ยม จนจบรอบที่3 เสียงปั๊บยังrich ฉ่ำ ได้อย่างเหลือเชื่อ เราhappy สบายใจ โล่งใจ รู้สึกว่าอีกสองรอบหลังจากนี้คือโบนัสของเราและคนดูละ ได้เบรคพักร่างกาย พักเสียง1 วัน กลับมารอบที่ 4 น่าจะชิว …แต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น…
วันที่19/8/25 การแสดงรอบที่ 4
ครูตั้งใจไปเจอปั๊บเร็วหน่อยเพราะพักไปวันนึง เสึยงน่าจะหลับต้องปลุก ต้องใช้เวลา เจอหน้ากัน ปั๊บบ่นมึนๆหัว แล้วเสียงขึ้นจมูกมากเหมือนคนเป็นหวัด ครูเริ่มเช้กเสียงและวอร์มเบาๆเพื่อปลุกเสียงที่อ่อนล้าให้ตื่น อืมมม ได้ยินว่าเส้นเสียงยังสมบูรณ์ดีมากๆแต่ fatigue เหลือเกิน ซึ่งครูค่อนข้างแปลกใจ เพราะตอน cool down หลังจบรอบ 3 เสียงปั๊บแทบไม่ล้าเลย เกิดอะไรขึ้นนะ?!
ครู ปั๊บ ครูเบียร์และ เตย นั่งวิเคราะห์กันพักใหญ่ แพ้อาหารที่เพิ่งทานมารึเปล่า ทานเค็ม มัน ไปรึเปล่า นอนหลับไม่ดีรึเปล่า หรือว่าเป็นหวัด ติดจากคนดูรึเปล่า เพราะลงไปใกล้ชิดคนดูมากๆ บางทีก็ยื่นไมค์ตัวเองให้คนดูร้องด้วย จะว่าดื่มน้ำไม่พอก็ไม่น่าใช่ เพราะปั๊บดื่มน้ำเยอะมากๆๆๆๆๆ ถกกันไปวอร์มเสียงกันไป ค่อยๆงัด ค่อยๆนวด วอร์มบ้างพักบ้าง แต่ทั้งครูและปั๊บก็ต่างรู้ว่าวันนี้แปลกไปจากทุกวัน ปั๊บบอกครูว่ารู้สึกไม่ดีเลย…ในหน้าที่ของ Vocal Coach ก็ได้แต่ให้กำลังใจ ให้สนุกเข้าไว้ และต้องงัดทุกกระบวนท่าในการวอร์มให้เสียงมาให้ได้… เราวอร์มกันจน last minute มีคนมาตามให้ไปแสตนบายละ ตอนนั้นครูยังไม่สบายใจ แต่ไม่พูดอะไร รู้เลยว่าวันนี้อาจจะดรอปกว่าทุกวัน แต่เชื่อในตัวปั๊บว่าเค้าจะเต็มที่เพื่อแฟนเพลงของเค้าได้แน่ๆ เชื่อว่าความสุขของคนดูจะไม่ลดลงแน่นอน
ตลอดการแสดงรอบนั้นครูแทบนั่งไม่ติด ใส่ ear monitor ฟังตลอดโชว์ เพราะปั๊บเสียงแห้งและขึ้นจมูกมาก โอววว โพรงมันบวมอ่ะ แต่ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่ให้กำลังใจผ่านเสียงในหู เดินไปอยู่ข้างๆเวที เผื่อปั๊บจะเห็นและส่งกำปั้นผ่านอากาศไปให้ ในใจอยากให้ปั๊บทิ้งความไม่สมบูรณ์ทุกอย่างไปแล้วกลับมาสนุกให้ได้เชื่อว่าทุกอย่างจะค่อยๆดีขึ้นเอง
แล้วปั๊บก็ทำได้จริงๆ พลังงานข้างในดีขึ้นเรื่อยๆ ถึงเสียงจะยังแห้งๆแต่พลังงานที่ออกมาจากปั๊บไม่แห้งตาม ยังโดด ยังปลุกความสนุกให้คนดูได้อย่างไม่น่าเชื่อ…โชว์จบลง เข้าไปเจอกันห้องพักเพื่อ cool down อย่างเคย แต่วันนี้ปั๊บอ่อนแรง บ่นมึนหัวหนักมาก ซักพักเริ่มคลื่นไส้ อยากอ้วก ปวดท้อง ทุกอย่างรวน ทุกฝ่ายตกใจและเป็นห่วง จนปั๊บหมดแรงเดินไม่ไหว เลยตัดสินใจไป รพ.ทันที… เรื่องราวหลังจากนั้นก็อย่างที่ทุกคนทราบแล้ว
ปั๊บต้องadmitให้น้ำเกลือเพิ่มระดับโซเดียมให้เป็นระดับปกติ เพื่อทำการแสดงรอบสุดท้าย แล้วค่อยกลับมา admit ต่อทันทีเพื่อสังเกตอาการ
เป็นความรู้ใหม่ของครูว่าภาวะโซเดียมต่ำมันเป็นแบบนี้ ในฝั่งของเสียงคืออาการบวมในโพรงจมูกและเส้นเสียง และมีอาหารมึนหัว แขนขาอ่อนแรง ซึ่งนั่นคือหายนะเลยหล่ะ เพราะการร้องเพลงเราใช้พลังจากทั้งตัว ไม่ใช่แค่เส้นเสียงเท่านั้น ลำพังเส้นเสียงบวมจะทำให้ใช้เสียงลำบากแล้ว การที่ร่างกายไม่มีแรงอีกยิ่งไปกันใหญ่เลย
แล้วการแสดงรอบสุดท้ายก็มาถึง เวลา 16.00 ครูได้ยินเสียงทีมงานส่งเสียงและปรบมือให้กำลังใจปั๊บอย่างกึกก้องเมื่อเดินทางมาถึง ครูมารออยู่แล้วเพราะเป็นห่วงมาก รู้อยู่แล้วร่างกายอ่อนแอมาก แต่ใจนี่สิ ไม่รู้ยังไง ตอนเช้าได้โทรไปทักทายถามอาการ ปั๊บยังบอกครูว่า “ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะไหวได้ยังไง”
เจอหน้ากัน ปั๊บสดใสกว่าที่คิด หลังจากโหลดน้ำเกลือไป 2 ถุง
ทีมงานตัดกิจกรรมที่ไม่จำเป็นออกหมด เก็บเวลาไว้ให้ปั๊บได้ฟื้นเสียงกับครูแบบเต็มที่ ทีมงานเสนอให้ตัดเพลงออกบ้างแต่ปั๊บก็ไม่ยอม จะเก็บไว้และจะร้องสดเหมือนเดิม เอ้า!! ก็ลุยสิคะ รออะไร!!! ท้าทายชีวิตครูอีกแล้วสินะ
เมื่อแรงมา เสียงก็มาค่ะ โพรงไม่บวม เส้นเสียงไม่บวม วอร์มไม่นานเสียงก็กลับมาทันที ไม่เสียแรงที่เราดูแลกันมาเป็นเดือน มาแสดงอิทธิฤทธิ์กันให้เห็นในวันนี้ ในวันที่ต้องการความสมบูรณ์ของเส้นเสียงที่สุด
วันนี้จะต้องเริด แค่ปั๊บต้องไม่ลืมจิบเกลือแร่สลับกับน้ำเปล่าเท่านั้น
แล้วคอนเสิร์ตรอบที่5ก็จบลงอย่างสวยงามที่สุดจริงๆ ในแบบที่ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ป่วยกี่โมง??”
ปั๊บทำให้ครูเห็นความจริงข้อนึงว่า “เมื่อใจพร้อมนำ กายก็พร้อมตาม”
งานนี้จัดเป็นงานที่ยากและท้าทายที่สุดตั้งแต่เป็น Vocal coach ในคอนเสิร์ตมา เพราะเป็นคอนเสิร์ตที่แทบจะเกินขีดจำกัดของการใช้เสียงต่อเนื่องยาวนานเพราะมากถึง 5 รอบ แต่ละรอบยาวสามชั่วโมงกว่าเกือบ4 ชั่วโมงแล้ว แล้วยังเป็นเพลงร้อคที่หนักหน่วงและเพลงที่สนุกแบบโดดๆๆๆๆๆๆ hype คนดูแบบไม่พัก ปั้บใช้เสียงทุกรูปแบบ ทั้งเสียงเต็ม เสียงหลบเสียงว้าก แถมวิ่งขึ้นวิ่งลงกันแบบ non stop
รอบสุดท้ายหลังวอร์มเสร็จ ครูกอดปั๊บแล้วบอกว่า “ขอบคุณที่ไว้วางใจครูและเชื่อใจครูและทำให้ครูได้ภูมิใจในตัวเองเพราะว่าครูได้ภูมิใจในตัวปั๊บครับ”ปั๊บก็ตอบกลับมาว่า “ขอบคุณที่ไว้ใจผมเหมือนกันครับ”
สิ่งที่ได้มามันมากกว่าประสบการณ์การทำงานที่ยอดเยี่ยม …โดยไม่คาดคิด …คือครูได้เพื่อนใหม่เพิ่มมาอีก 1 คน และปั๊บก็ได้ครูเป็นเพื่อนเพิ่มอีก 1 คน ปั๊บบอกครูว่า “ผมเป็นคนเพื่อนน้อยครับ ไม่ค่อยมีเพื่อน แต่ผมว่าครูเป็นเพื่อนผมนะ”
ครูรู้สึกว่าคอนเสิร์ตครั้งนี้มันเป็นมากกว่าคอนเสิร์ต เหมือนอย่างที่ใครหลายๆคนพูด ในมุมของครู มันอาจจะไม่ใช่เรื่องของโปรดักชั่น แสงสีเสียง หรือความมหัศจรรย์ของตัวปั๊บ แต่ว่ามันเป็นในมุมของมิตรภาพและความเชื่อมถึงกันในเชิงจิตวิญญาณ โคตรดี
การได้ทำงานใกล้ชิดกับปั๊บครั้งนี้ ครูได้เรียนรู้อะไรจากปั๊บหลายอย่าง หนึ่งสิ่งสำคัญที่ได้มาคือสติ และสมาธิ จากเหตุการณ์เกิดภาวะ low sodium ในคืนหนึ่งแล้วสามารถกลับมาทำการแสดงที่ยอดเยี่ยมได้ในอีกคืนถัดมา มันสุดยอดมาก ครูได้เห็นความนิ่ง สงบ สยบ ทุกปัญหา ครูเคารพปั๊บจากหัวใจครับ
ดีใจที่ได้ทำงานกับปั๊บ ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับปั๊บครับ
ครูจะให้ปั๊บเซนต์ผ้าปิดตาให้เป็นที่ระลึก ปั๊บบอกว่า ”เซ็นต์ทำไมครับ เดี๋ยวเราก็เจอกันอีก ยาวๆ“
รัก
ครูเอ๋
End credit :
ครูเบียร์ ที่ทำงานเป็นดั่งเงา ช่วยซัพพอร์ต ประสานงาน ดูแลครู ดูแลพี่ปั๊บและช่วยสอนด้วย
เตยน้อย แสนน่ารักของครู ที่เป็นกันเอง พูดคุยกันอย่างจริงใจ และเป็นทีมตามพี่ปั๊บมาวอร์มเสียงด้วย ขอบคุณสำหรับมิตรภาพนะคะ
เติ้ล จา นัทกิต ที่คอยช่วยซัพพอร์ตกันเสมอ
ขอบคุณสมาชิกวง Potato พี่หั่ง โอม กานต์ อั้ม ที่ยิ้มทักทายกันเสมอทุกครั้งที่เจอ อยากบอกพวกคุณว่า โคตรเก่ง โคตรเท่
มุกที่เป็นทัพหลังดูแลสตูโอ ดูแลลูกแทนครูตลอดสัปดาห์ที่ออกมาทำงานนะคะ กลับดึกตีหนึ่งตีสองก็ยังรอรับ
และท้ายสุดคือ โอม ขอบคุณโอมที่จูงมือพี่ปั๊บมาหาครูวันนั้น ขอบคุณที่สนับสนุนครูเสมอมาและเสมอไปครับ
